Vorige week een leuke themadag meegemaakt georganiseerd door de Nederlandse Vereniging van Human Powered Vehicles (N.V.H.P.V. dus). In Delft werden presentaties gegeven over de aerodynamica van de ligfiets.
Er zijn momenten dat ik de Versatile frusterend traag vind. Zeker in deze winterperiode gaat het allemaal niet hard. Al enige tijd loop ik erover te denken om over te stappen op de Quest. Maar ja, Martijn was nog niet helemaal overtuigd.
Maar bij de themadag zou door velomobiel.nl ook een presentatie gegeven worden over de ontwikkeling van de Quest. Die hebben we dus aangehoord, een erg leuk verhaal en voor mij een stimulans om nu maar echt eens een afspraak te maken voor een proefrit.
Afgelopen maandag gebeld en vandaag konden we terecht voor deze proefrit. De wind was stevig maar niet extreem. Op de heenweg naar Dronten hadden we de wind in de rug. Bij velomobiel kwamen tijdens de koffiepauze aan. We mochten in de Quest van Theo rijden. Martijn als eerste, zijn lengte kwam het meest overeen met die van Theo. Ik reed mee in de Versatile, tenminste zover 'k hem kon bijhouden. Wat een acceleratie zit er in die fiets. Tijdens de proefrit in de verschillende windrichtingen gereden. Alleen bij wind vanuit schuin achter kan je met veel inspanning de Quest nog een beetje bijhouden.
Na de korte proefrit was het mijn beurt, ik was benieuwd. Martijn fietst in de Versatile sneller dan ik, zou hij me bij kunnen houden? Niet dus. Ongekend wat een snelheid. Martijn verdween gewoon uit beeld. Met 37 tegen de wind in zonder dat je het uiterste uit je benen hoeft te halen. Mijn maximum in de Versatile op vlakke weg was 47 km/u bij uiterste inspanning, ik reed nu 52 met wind van opzij (beetje schuinachter). 't Was dat ik niet harder durfde, de andere stuurinrichting was nog erg wennen, maar er zat nog meer kracht in de benen. Echt on-ge-loof-lijk.
Tja, nu drie jaar wachten, nou ja wachten, gewoon doortuffen in de de Versatile natuurlijk. Ach ja, een tragere rit betekent langer genieten van de tocht (toch?). Wel nog even andere banden bij Tempelman gehaald, weer de oude vertrouwde Moirree. De HPV's waren me veel te traag, met name bij nat wegdek.
vrijdag 1 februari 2008
zaterdag 26 januari 2008
Zeilen naar Nijkerk
Vandaag een ritje naar Nijkerk en Amersfoort gemaakt. Martijn doet vandaag mee aan een dag voor blazerstrio's in de muziekschool van Amersfoort. Daar wilde ik wel even komen luisteren. Ik wilde ook nog even langs mijn ouders in Nijkerk, kwam mooi uit, dat ligt toch op de route naar Amersfoort.
Het was een heerlijk ritje naar Nijkerk. Er stond een forse wind. Ik had besloten om eens een andere route te rijden dan ik meestal rijd. Meestal ga ik via Zeewolde, een route van zo'n 48 km tot mijn ouders. Volgens de routeplanner van de fietsersbond kon ik dat inkorten tot 40 km. Mijn route was nu via de Torenvalkweg, Praamweg naar de Ibisweg. Op dit stuk had ik de wind bijna pal voor. Vooral op de Ibisweg ging het langzaam, waar ik op de Praamweg nog 27 kon rijden haalde ik op de Ibisweg met moeite 23 km/u. Bij de Dodaarsweg kon ik linksafslaan en kwam de wind van rechts, een beetje schuin achter. Nu kon het grote genieten beginnen. Doordat ik tegenlicht had van de zon kon ik m'n snelheid niet aflezen, maar 'k heb hele stukken in de hoogste versnelling gereden, dus dat moet toch wel boven de 40 zijn geweest. Bij de Schollevaarweg moest ik de punt van de Versatile weer tegen de wind in draaien. Een paar kilometer was het weer zwoegen om vervolgens via de Adelaarsweg weer verder naar Nijkerk te zeilen.
Gelukkig een rit met weinig inspanning. 'k Heb de laatste tijd wat last van mijn knieën waardoor ik een beetje tegen deze rit had opgezien. Maar door de voornamelijk gunstige wind kon ik de rit met weinig inspanning met mooie snelheden rijden. Tijdens en na de rit geen extra last van de knieën gekregen.
Na het bezoek aan mijn ouders ben ik weer verder naar Amersfoort gereden. Kon ik weer eens de route fietsen die ik vroeger dagelijks fietste naar school. Het valt me altijd op dat in Amersfoort de Versatile zoveel aandacht krijgt. 'k Heb het idee dat dat meer is dan in Lelystad of A'dam (afgezien van de toeristen).
Op de terugweg was het zeileffect in de polder iets minder maar toch ook niet heel ongunstig. Voordeel was dat de stukken waar ik op de heenweg pal tegen had, nu de wind achter had. Op de Praamweg, vlak voor de Knardijk kwam ik in het donker nog twee Questen tegen die richting Almere reden. De voorste had een felle ledlamp, de achterste een veel zwakkere koplamp met een gelig schijnsel. Ik kon niet zien wie het waren, mogelijk de gebroeders van Schoot die uit Dronten kwamen?
Het was een heerlijk ritje naar Nijkerk. Er stond een forse wind. Ik had besloten om eens een andere route te rijden dan ik meestal rijd. Meestal ga ik via Zeewolde, een route van zo'n 48 km tot mijn ouders. Volgens de routeplanner van de fietsersbond kon ik dat inkorten tot 40 km. Mijn route was nu via de Torenvalkweg, Praamweg naar de Ibisweg. Op dit stuk had ik de wind bijna pal voor. Vooral op de Ibisweg ging het langzaam, waar ik op de Praamweg nog 27 kon rijden haalde ik op de Ibisweg met moeite 23 km/u. Bij de Dodaarsweg kon ik linksafslaan en kwam de wind van rechts, een beetje schuin achter. Nu kon het grote genieten beginnen. Doordat ik tegenlicht had van de zon kon ik m'n snelheid niet aflezen, maar 'k heb hele stukken in de hoogste versnelling gereden, dus dat moet toch wel boven de 40 zijn geweest. Bij de Schollevaarweg moest ik de punt van de Versatile weer tegen de wind in draaien. Een paar kilometer was het weer zwoegen om vervolgens via de Adelaarsweg weer verder naar Nijkerk te zeilen.
Gelukkig een rit met weinig inspanning. 'k Heb de laatste tijd wat last van mijn knieën waardoor ik een beetje tegen deze rit had opgezien. Maar door de voornamelijk gunstige wind kon ik de rit met weinig inspanning met mooie snelheden rijden. Tijdens en na de rit geen extra last van de knieën gekregen.
Na het bezoek aan mijn ouders ben ik weer verder naar Amersfoort gereden. Kon ik weer eens de route fietsen die ik vroeger dagelijks fietste naar school. Het valt me altijd op dat in Amersfoort de Versatile zoveel aandacht krijgt. 'k Heb het idee dat dat meer is dan in Lelystad of A'dam (afgezien van de toeristen).
Op de terugweg was het zeileffect in de polder iets minder maar toch ook niet heel ongunstig. Voordeel was dat de stukken waar ik op de heenweg pal tegen had, nu de wind achter had. Op de Praamweg, vlak voor de Knardijk kwam ik in het donker nog twee Questen tegen die richting Almere reden. De voorste had een felle ledlamp, de achterste een veel zwakkere koplamp met een gelig schijnsel. Ik kon niet zien wie het waren, mogelijk de gebroeders van Schoot die uit Dronten kwamen?
woensdag 12 december 2007
Koud en traag
Vandaag weer woonwerk route gefietst. Bij Almere weer eens het Spoorbaanpad genomen i.p.v. het Kromslootpark. Vorige keer werd ik onaangenaam verrast door het ontbreken van een fietsbrug op de route door Kromslootpark. Het hoge riet langs het Spoorbaanpad (tussen Almere Muziekwijk en de Hollandse brug) is gelukkig weg zodat er goed uitzicht is bij die vreselijke slingerbochten.
Het was vanochtend vrij koud, duurde lang voordat ik op temperatuur was. Echt van die door merg en been heen gaande waterkou. 't Was een beetje aan het misten, maar de mist hing vrij hoog meestal ging ik er onderdoor zodat ik niet veel last had. Als brildrager kan mist behoorlijk irritant zijn.
't Ging vandaag allemaal niet heel snel. De laatste tijd ook niet heel veel gefietst. Kan ook bijna niet anders, bij zo'n lange koude tocht op een normale werkdag moet je van de snelheid ook niet veel verwachten. Er moet immes ook energie over blijven om te kunnen werken.
Moet toch ook eens nadenken of de gaten in het voorruim 's winters niet wat dichter kunnen. Ik heb 't idee dat er een aardige koude luchtstroom langs m'n kuiten stroomt wat bijna kramp geeft.
Het was vanochtend vrij koud, duurde lang voordat ik op temperatuur was. Echt van die door merg en been heen gaande waterkou. 't Was een beetje aan het misten, maar de mist hing vrij hoog meestal ging ik er onderdoor zodat ik niet veel last had. Als brildrager kan mist behoorlijk irritant zijn.
't Ging vandaag allemaal niet heel snel. De laatste tijd ook niet heel veel gefietst. Kan ook bijna niet anders, bij zo'n lange koude tocht op een normale werkdag moet je van de snelheid ook niet veel verwachten. Er moet immes ook energie over blijven om te kunnen werken.
Moet toch ook eens nadenken of de gaten in het voorruim 's winters niet wat dichter kunnen. Ik heb 't idee dat er een aardige koude luchtstroom langs m'n kuiten stroomt wat bijna kramp geeft.
zaterdag 1 december 2007
Zeilen op de Knardijk
Vandaag ritje gemaakt naar mijn ouders in Nijkerk, mijn vader vierde zijn verjaardag. Heerlijk fietsweer, wel een straf windje maar ach, dat kan een velomobilist niet deren. Martijn was net hersteld van een griep en begon de dag met een lichte hoofdpijn, we zouden het dus rustig aan doen.
De route van Lelystad naar Nijkerk is op zijn Amerikaans aangelegd, je fietst of noord-zuid of oost-west, nou ja dat klopt niet helemaal maar de wegen staan wel haaks op elkaar.
Vandaag een andere route gereden dan gebruikelijk. We reden altijd via de Knardijk tot aan Zweewolde en dan langs het Veluwemeer richting de nieuwe sluis bij Nijkerk. Vandaag hebben we de Knardijk gevolgd tot de Hoge Vaart, daar het fietspad genomen wat parallel loopt aan de Hogevaart tot aan de Adelaarsweg. Vanaf de Adelaarsweg ga je dan richting nieuwe sluis van Nijkerk.
De windrichting was of pal voor (Meerkoetweg, en fietspad langs de Hoge Vaart), of zijwind. Vooral op de Knardijk hadden we fikse zijwind, een klein beetje achter. Goh, wat is dat toch machtig mooi in een velomobiel. Eindelijk heb ik weer eens kunnen zeilen in m'n fiets. De fiets wilde maar harder en harder, met een beetje inspanning ging ik bijna 50 km/h. 't Is dat we op weg waren naar mijn ouders, maar je komt in de verleiding om daar heen en weer te blijven fietsen, zo'n fantastiche ervaring.
De nieuwe route bevalt wel, hoewel die niet korter was dan de oorspronkelijke, misschien wel ietsje langer. 't Is wel een erg mooie route.
Oh ja, tijdens de terugweg ben ik de 10.000km gepasseerd.
De route van Lelystad naar Nijkerk is op zijn Amerikaans aangelegd, je fietst of noord-zuid of oost-west, nou ja dat klopt niet helemaal maar de wegen staan wel haaks op elkaar.
Vandaag een andere route gereden dan gebruikelijk. We reden altijd via de Knardijk tot aan Zweewolde en dan langs het Veluwemeer richting de nieuwe sluis bij Nijkerk. Vandaag hebben we de Knardijk gevolgd tot de Hoge Vaart, daar het fietspad genomen wat parallel loopt aan de Hogevaart tot aan de Adelaarsweg. Vanaf de Adelaarsweg ga je dan richting nieuwe sluis van Nijkerk.
De windrichting was of pal voor (Meerkoetweg, en fietspad langs de Hoge Vaart), of zijwind. Vooral op de Knardijk hadden we fikse zijwind, een klein beetje achter. Goh, wat is dat toch machtig mooi in een velomobiel. Eindelijk heb ik weer eens kunnen zeilen in m'n fiets. De fiets wilde maar harder en harder, met een beetje inspanning ging ik bijna 50 km/h. 't Is dat we op weg waren naar mijn ouders, maar je komt in de verleiding om daar heen en weer te blijven fietsen, zo'n fantastiche ervaring.
De nieuwe route bevalt wel, hoewel die niet korter was dan de oorspronkelijke, misschien wel ietsje langer. 't Is wel een erg mooie route.
Oh ja, tijdens de terugweg ben ik de 10.000km gepasseerd.
woensdag 28 november 2007
Brug weg, pont weg
Vandaag weer een tochtje woon-werk gemaakt met de Versatile. Vanochtend werd ik tijdens deze tocht weer eens verrast door een afsluiting zonder omleiding. De Farflerbrug ligt op de kade. Mooi is dat, waar dan heen te gaan. Je kan daar twee kanten op Almere-Haven in of richting Muziekwijk/literatuurwijk. Met Haven heb ik slechte ervaringen, Muziekwijk heb ik ooit gewoond, dus wellicht dat ik de route nog een beetje weet. Op gevoel toch een goede route kunnen vinden om de barrière heen.
Het volgende obstakel is de pont, op de heenweg heb ik geluk, de laatste vrachtwagen rijd net de pont op als ik aankom. Ik kan nog mooi mee en de pont vertrekt vrij snel. Dat is geluk hebben want er is maar een pont vandaag. Vorige week viel het me al op dat een van de ponten schade had aan de laadklep. Die is nu zeker in reparatie.
Mijn snelheid was vanochtend niet bijster hoog, gemiddelde van 26. Vanaf de pont ging het steeds harder regenen, op gegeven moment toch maar even gestopt om het dakje te bevestigen. Die HPV banden worden ontzettend traag met zulk nat wegdek, het zuigt aan de weg lijkt het wel. De stoplichten werkten ook niet erg mee in A'dam.
De terugweg verliep meer voorspoedig, behalve bij de pont, die kwam net aan de overkant aan toen ik arriveerde. 'k Moest dus een minuut of 10 wachten in de waterkou. 'k Ben benieuwd hoe lang deze pont mee gaat, bij aankomst moest een vrachtwagen de laadklep naar beneden duwen.
M'n fiets wilde graag naar huis, hoe dichter ik bij Lelystad kwam, hoe meer profijt van de gunstige wind. Vooral het laatste stuk tussen Knardijk en Lelystad ging lekker.
Het volgende obstakel is de pont, op de heenweg heb ik geluk, de laatste vrachtwagen rijd net de pont op als ik aankom. Ik kan nog mooi mee en de pont vertrekt vrij snel. Dat is geluk hebben want er is maar een pont vandaag. Vorige week viel het me al op dat een van de ponten schade had aan de laadklep. Die is nu zeker in reparatie.
Mijn snelheid was vanochtend niet bijster hoog, gemiddelde van 26. Vanaf de pont ging het steeds harder regenen, op gegeven moment toch maar even gestopt om het dakje te bevestigen. Die HPV banden worden ontzettend traag met zulk nat wegdek, het zuigt aan de weg lijkt het wel. De stoplichten werkten ook niet erg mee in A'dam.
De terugweg verliep meer voorspoedig, behalve bij de pont, die kwam net aan de overkant aan toen ik arriveerde. 'k Moest dus een minuut of 10 wachten in de waterkou. 'k Ben benieuwd hoe lang deze pont mee gaat, bij aankomst moest een vrachtwagen de laadklep naar beneden duwen.
M'n fiets wilde graag naar huis, hoe dichter ik bij Lelystad kwam, hoe meer profijt van de gunstige wind. Vooral het laatste stuk tussen Knardijk en Lelystad ging lekker.
zondag 25 november 2007
Ketting en snelheden
'n Tijd niet meer geschreven over mijn belevenissen met mijn Versatile. Niet dat tie stil staat. Eind oktober viel mijn ketting weer eens naast het tandwiel bij de naaf. 't Gebeurde net bij het Nassauplein in Amsterdam, ik kon nog net freewheelend naar de overkant komen. Daar de fiets op m'n jas op z'n zij gelegd en de buik geopereerd. 't Lukte me niet makkelijk om de ketting er weer snel op te krijgen, maar goed uiteindelijk is het wel gelukt.
Het weekend erop 2 schakels uit de ketting gehaald, de ketting hing echt erg slap. Dat scheelde een hoop herrie, maar ik kreeg er geknars achterin voor in de plaats. Eerst maar eens aangezien (aangehoord/gevoeld), maar na een redelijke rit (Lelystad - Baarn - Lelystad) toch de buik weer opengehaald. Ik vroeg me af, of ik de ketting wel goed om op de geleiders had gelegd, na verwisseling was het geknars weg, maar de herrie van het ratelen van de kettinggeleiders was er weer voor in de plaats gekomen.
Ik heb er toch nog een maand mee doorgereden, tot het geknars weer terug kwam. Weer de fiets opengemaakt, de ketting toch van geleider verwisseld, want zoals het zat was veel te onlogisch. Maar het maakte allemaal niet veel uit, het geknars met soms een schokkerig gevoel (alsof er een schakel bleef hangen) bleef. Vorige week Tempelman maar eens bezocht. We kwamen niet op een heel erg geschikt moment, dus zelf even de fiets open gemaakt om voor de zekerheid de ketting eens te meten. Die bleek behoorlijk uitgesleten te zijn. Ter plekke een nieuwe ketting erin gelegd. Goh, dat scheelt, wat een stilte weer in de fiets en een strak gevoel in de aandrijving. Toch bijzonder, de ketting van Martijn was pas na bijna 20.000 km vervangen, mijn teller staat nu rond de 9800km.
Inmiddels rijd ik met 3 HPV banden rond. Twee weken geleden reed ik naar Amsterdam en mijn fiets begon behoorlijk te zwalken toen ik de bochten nam om bij de pont te komen, geen goed teken; inderdaad een lekke band achter. Toch maar eerst de pont opgereden, ben ik vast aan de overkant. Het wegdek was nat, mijn buitenband ook en 't was ook nog aardig donker, geen beste criteria om een band te gaan repareren en te zoeken naar de veroorzaker. Gelijk dus maar binnen- en buitenband verwisseld. Daar ging mijn laatste Moirree.
'k Moet zeggen dat ik nog niet heel erg enthousiast ben over de HPV's. Mijn snelheid is zeker niet toegenomen, misschien wel verlaagd. Maar ja, het weer is ook veranderd. De grip is fantastisch, de Moirree wilde nog wel eens gaan dribbelen in de bocht, vooral bij een klinkerweg, maar de HPV's sturen je zeer direct door een bocht heen. Overigens valt het me op dat mijn afstand naar Amsterdam ruim een kilometer korter is geworden, dus ik denk dat de omtrek van de band aardig verschilt met die van de Moirree (maakt het gemiddelde ook weer een stukje goed).
Misschien dat ik toch weer de Moirree erop ga leggen, maar ja, we hebben nog zoveel HPV's hangen in de schuur... misschien als achterband?
Het weekend erop 2 schakels uit de ketting gehaald, de ketting hing echt erg slap. Dat scheelde een hoop herrie, maar ik kreeg er geknars achterin voor in de plaats. Eerst maar eens aangezien (aangehoord/gevoeld), maar na een redelijke rit (Lelystad - Baarn - Lelystad) toch de buik weer opengehaald. Ik vroeg me af, of ik de ketting wel goed om op de geleiders had gelegd, na verwisseling was het geknars weg, maar de herrie van het ratelen van de kettinggeleiders was er weer voor in de plaats gekomen.
Ik heb er toch nog een maand mee doorgereden, tot het geknars weer terug kwam. Weer de fiets opengemaakt, de ketting toch van geleider verwisseld, want zoals het zat was veel te onlogisch. Maar het maakte allemaal niet veel uit, het geknars met soms een schokkerig gevoel (alsof er een schakel bleef hangen) bleef. Vorige week Tempelman maar eens bezocht. We kwamen niet op een heel erg geschikt moment, dus zelf even de fiets open gemaakt om voor de zekerheid de ketting eens te meten. Die bleek behoorlijk uitgesleten te zijn. Ter plekke een nieuwe ketting erin gelegd. Goh, dat scheelt, wat een stilte weer in de fiets en een strak gevoel in de aandrijving. Toch bijzonder, de ketting van Martijn was pas na bijna 20.000 km vervangen, mijn teller staat nu rond de 9800km.
Inmiddels rijd ik met 3 HPV banden rond. Twee weken geleden reed ik naar Amsterdam en mijn fiets begon behoorlijk te zwalken toen ik de bochten nam om bij de pont te komen, geen goed teken; inderdaad een lekke band achter. Toch maar eerst de pont opgereden, ben ik vast aan de overkant. Het wegdek was nat, mijn buitenband ook en 't was ook nog aardig donker, geen beste criteria om een band te gaan repareren en te zoeken naar de veroorzaker. Gelijk dus maar binnen- en buitenband verwisseld. Daar ging mijn laatste Moirree.
'k Moet zeggen dat ik nog niet heel erg enthousiast ben over de HPV's. Mijn snelheid is zeker niet toegenomen, misschien wel verlaagd. Maar ja, het weer is ook veranderd. De grip is fantastisch, de Moirree wilde nog wel eens gaan dribbelen in de bocht, vooral bij een klinkerweg, maar de HPV's sturen je zeer direct door een bocht heen. Overigens valt het me op dat mijn afstand naar Amsterdam ruim een kilometer korter is geworden, dus ik denk dat de omtrek van de band aardig verschilt met die van de Moirree (maakt het gemiddelde ook weer een stukje goed).
Misschien dat ik toch weer de Moirree erop ga leggen, maar ja, we hebben nog zoveel HPV's hangen in de schuur... misschien als achterband?
woensdag 3 oktober 2007
Mistige rit
Vandaag fiets ik 's ochtends van Lelystad naar Amsterdam. Bij het Almeerder strand ben ik mooi op tijd voor de pont, misschien wat aan de vroege kant, de pont is nog aan de overkant. Vandaag wordt het een enkele reis met de pont, vanavond heb ik een unitmeeting in Utrecht en zal dus op de terugweg de Stichtse brug nemen. De rit naar Amsterdam verloopt vrij voorspoedig met een redelijke gemiddelde van ruim 29 km/u.
's Middags rond 16.00u vertrek ik naar Utrecht, het zal ongeveer 45 km zijn en hoop er toch uiterlijk om 17.30u te zijn. Dat is iets te optimistisch gerekend. Een onbekende route gaat toch niet heel snel, vooral niet als je in de Bijlmer aan het dwalen slaat. Ik had het eerste deel van de route niet op m'n GPS gezet. Ik dacht dat ik het met de automatische routebepaling van de GPS wel zou redden. H'm, niet dus, de fietspaden weken te veel af, de GPS wilde mij over wegen laten fietsen waar dat niet mocht.
Maar goed, uiteindelijk toch op het punt bij Weesp gekomen, aan de oost-kant van het Amsterdam-rijnkanaal waar ik een voorgedefinieerde route had (opgesteld via de routeplanner van fietsersbond). Dat ging redelijk voorspoedig.
Om 21.15u stapte ik weer in mijn fiets om richting Lelystad te rijden. Tijdens de meeting had het hevig geregend, maar ondertussen was het weer droog, het dakje was niet nodig. De route naar Lelystad stond als track in de GPS, ook weer opgesteld via de routeplanner van de fietsersbond. De tocht zou ongeveer 60km gaan worden, dezelfde afstand als naar Amsterdam waar ik normaal 2u en 10min over doe. Nou vanavond werd het een diepterecord. Buiten Utrecht bleek het redelijk te misten. Aangezien ik brildragend ben wordt de mist na een tijdje fietsen steeds erger. Ten noorden van Utrecht had ik een mooie route voor de boeg. De paden die ik moest volgen waren mooi geasfalteerde paden. Het probleem was echter dat ze niet verlicht waren, in combinatie met de mist is dat niet heel prettig. Er waren momenten dat ik via mijn GPS moest bepalen wanneer er weer een bocht zou komen.
Voorbij Hollandse Rading moest ik het bos in. Ik had dat pad al een keer eerder gereden, voor een bospad was het redelijk begaanbaar. Ik was nog maar enkele tientallen meters het bospad op en ik voelde de achterkant van mijn Versatile nogal zwalken. Dat kon maar 1 ding betekenen; lekke band. Het was daar pikke donker, niet fijn om een band te vervangen. Gelukkig was ik nog niet ver het bos in. Ik ben maar weer terug gelopen naar het kruispunt, welke verlicht werd door een lantaarn.
Daar de buiten en binnenband vervangen. Dat ging allemaal vrij vlot. Een automobilist kwam nog vragen of alles in orde was. Dat kon ik bevestigen, mijn nieuwe band zat er net weer op. Na deze korte onderbreking weer het bos in gereden. Doordat het bos nogal nat was viel de GPS-ontvangst nog wel eens weg. Gelukkig was de route vrij eenduidig - rechtdoor zoals die gaat. Het pad komt uiteindelijk uit op de Hilversumsestraatweg (N415), bij een chique restaurant. De korste weg is rechtdoor, wederom het bos in. Maar ik was het bospad in de mist behoorlijk zat. Heb ervoor gekozen om dan maar wat extra kilometers te rijden en het fietspad langs de N415 te volgen tot aan Baarn.
Na Baarn ben ik op bekender terrein en kan weer wat meer vaart maken. Alleen de Stichse brug was volledig in mist gehuld. Normaal stuif je daar zo hard als mogelijk vanaf, maar nu kroop ik met een slakke gang naar beneden, zwalkend om de randen van de weg te zoeken. Echt waardeloos, rijden door mist. Later op het fietspad langs de Vogelweg kon ik weer wat harder rijden. Dat fietspad kent een onderbroken middenlijn waardoor het pad redelijk te volgen is. Na de Vogelweg de Knardijk genomen. Op een gegeven moment zwalkte mijn Versatile weer behoorlijk, dacht shit, niet weer. Ik reed nog even over een wildrooster en voelde in ene keer weer stabiliteit onder de wielen van de Versatile. De banden stonden nog prima op spanning blijkbaar lag er een behoorlijke laag schapenpoep.
Het laatste stuk van de reis ging over de Meerkoetenweg. Daar stak nog een paar meter voor mij een ree over, dichtbij genoeg om 'm ondanks de mist duidelijk te zien. Uiteindelijk was ik om 1.00u thuis.
's Middags rond 16.00u vertrek ik naar Utrecht, het zal ongeveer 45 km zijn en hoop er toch uiterlijk om 17.30u te zijn. Dat is iets te optimistisch gerekend. Een onbekende route gaat toch niet heel snel, vooral niet als je in de Bijlmer aan het dwalen slaat. Ik had het eerste deel van de route niet op m'n GPS gezet. Ik dacht dat ik het met de automatische routebepaling van de GPS wel zou redden. H'm, niet dus, de fietspaden weken te veel af, de GPS wilde mij over wegen laten fietsen waar dat niet mocht.
Maar goed, uiteindelijk toch op het punt bij Weesp gekomen, aan de oost-kant van het Amsterdam-rijnkanaal waar ik een voorgedefinieerde route had (opgesteld via de routeplanner van fietsersbond). Dat ging redelijk voorspoedig.
Om 21.15u stapte ik weer in mijn fiets om richting Lelystad te rijden. Tijdens de meeting had het hevig geregend, maar ondertussen was het weer droog, het dakje was niet nodig. De route naar Lelystad stond als track in de GPS, ook weer opgesteld via de routeplanner van de fietsersbond. De tocht zou ongeveer 60km gaan worden, dezelfde afstand als naar Amsterdam waar ik normaal 2u en 10min over doe. Nou vanavond werd het een diepterecord. Buiten Utrecht bleek het redelijk te misten. Aangezien ik brildragend ben wordt de mist na een tijdje fietsen steeds erger. Ten noorden van Utrecht had ik een mooie route voor de boeg. De paden die ik moest volgen waren mooi geasfalteerde paden. Het probleem was echter dat ze niet verlicht waren, in combinatie met de mist is dat niet heel prettig. Er waren momenten dat ik via mijn GPS moest bepalen wanneer er weer een bocht zou komen.
Voorbij Hollandse Rading moest ik het bos in. Ik had dat pad al een keer eerder gereden, voor een bospad was het redelijk begaanbaar. Ik was nog maar enkele tientallen meters het bospad op en ik voelde de achterkant van mijn Versatile nogal zwalken. Dat kon maar 1 ding betekenen; lekke band. Het was daar pikke donker, niet fijn om een band te vervangen. Gelukkig was ik nog niet ver het bos in. Ik ben maar weer terug gelopen naar het kruispunt, welke verlicht werd door een lantaarn.
Daar de buiten en binnenband vervangen. Dat ging allemaal vrij vlot. Een automobilist kwam nog vragen of alles in orde was. Dat kon ik bevestigen, mijn nieuwe band zat er net weer op. Na deze korte onderbreking weer het bos in gereden. Doordat het bos nogal nat was viel de GPS-ontvangst nog wel eens weg. Gelukkig was de route vrij eenduidig - rechtdoor zoals die gaat. Het pad komt uiteindelijk uit op de Hilversumsestraatweg (N415), bij een chique restaurant. De korste weg is rechtdoor, wederom het bos in. Maar ik was het bospad in de mist behoorlijk zat. Heb ervoor gekozen om dan maar wat extra kilometers te rijden en het fietspad langs de N415 te volgen tot aan Baarn.
Na Baarn ben ik op bekender terrein en kan weer wat meer vaart maken. Alleen de Stichse brug was volledig in mist gehuld. Normaal stuif je daar zo hard als mogelijk vanaf, maar nu kroop ik met een slakke gang naar beneden, zwalkend om de randen van de weg te zoeken. Echt waardeloos, rijden door mist. Later op het fietspad langs de Vogelweg kon ik weer wat harder rijden. Dat fietspad kent een onderbroken middenlijn waardoor het pad redelijk te volgen is. Na de Vogelweg de Knardijk genomen. Op een gegeven moment zwalkte mijn Versatile weer behoorlijk, dacht shit, niet weer. Ik reed nog even over een wildrooster en voelde in ene keer weer stabiliteit onder de wielen van de Versatile. De banden stonden nog prima op spanning blijkbaar lag er een behoorlijke laag schapenpoep.
Het laatste stuk van de reis ging over de Meerkoetenweg. Daar stak nog een paar meter voor mij een ree over, dichtbij genoeg om 'm ondanks de mist duidelijk te zien. Uiteindelijk was ik om 1.00u thuis.
Abonneren op:
Posts (Atom)
